در پناه خدا

تا ماه شب افروزم پشت این پرده ها نهان استباران دیده ام، همدم شبم یارِ آنچنان استجان می لرزد که ای وای اگر دلم دیگر برنگرددماهم به زیر خاک و دلم در این ظلمت زمان استای باران... ای باران... از غصه ام آگاهیبزن نم به خاکش ز اشکم نپرسد چرا تنهاییبگو به خاکم نشینه ماهیمیباری بر مزارش خوش به حالت که بارانیاز قطره ات چون شکفد به خاکش سبزه همیبوی ماهم کشان ابرِ خاکش، ابرِ باران...پ.ن: افشین یداللهی...علیرضا قربانی! همان که از گوش دادنش سیر نمی شوم...هرگز در پناه خدا...

«شهادت بدين ترتيب در حالي كه نهايت خشونت است، لطيفترين كاري است كه يك انسان براي انسانهاي ديگر انجام ميدهد .... شهادت در مقام نهايت و اوج خشونت عشق، آرزوي كسي نيست كه براي ريختهشدن خون خود ارزشي ذاتي و فينفسه قائل باشد، بلكه ضرورتي است كه انسانهاي معنوي، در اوج انساندوستي خود، آنرا احساس مي كنند....»اشاره: استاد مصطفي ملکیان در ماه محرم/ بهمن سال گذشته به مناسبت ايام شهادت سرور احرار عالم، امام حسين (ع) سخنرانی تحت عنوان«خشونت عشق» در حسينه ارشاد داشتند که بعداً در اسفند همان سال طی سمینار «ایران، عدالت و آزادي» به تکمیل آن گفتار با نام در پناه خدا...

بعد از دستگیری میرزا رضا کرمانی و هنگام بازجویی از او پرسیدند:چرا حضرت ناصر الدین شاه را کشتی؟او پاسخ داد:سراسر مملکت را فساد و فقر گرفته و همه تقصیر از او بود چرا که سر رشته ی همه چیز در مملکت به او ختم میشد و تمام قوا در شخص او متمرکز بود.گفتند:این ربطی به والا حضرت ندارد و اطرافیان او مقصرند، او از خیلی امور ناراست بی اطلاع بود.پاسخ میرزا شنیدنی و تاریخی است و همیشه در تاریخ ایران درست می نماید و به یادگار خواهد ماند.او پاسخ داد:اگر اطلاع داشت که حقش بود و اگر بی اطلاع بود، وای به حال مملکتی که شاهش از این همه ناراستی و فقر و فساد بی اطلاع باشد .همان به در پناه خدا...